सिरियालाई समर्पित बिकाश रोका मगरको हृदए विदारक एक कविता

यो समय
ठिक यस्तै केहि हुदैछ - 
म नलेख्न सक्दो छु - तिम्रो नाममा कुनै कविताहरु ।

चिहानबाट बौलिएर आएको छ - मृत्यु
तिम्रो पवित्र आँगनमा ।
र बनाइहिडेको छ - खरानीको कुरुप नक्सा ।

नानीहरुको कोमल आँखामा
बसेको छ त्रासको डरलाग्दो चित्र 
जसबाट आँशुको सट्टामा झर्छ डरकै थोपाथोपा ।

पड्किएको छ - बम तिम्रो पूज्य स्थलमा
थाहा छ - त्यहिँ बाट भागेको छ ईश्वर पनि
एक्लै एक्लै गुजार्दैछौ युद्ध घाइते दैनिकीहरु ।

छु म पनि छु - तिमिले टेकेकै धर्तीमा
तिम्रो सपना जलेर कालो धुवाँ पुगेको आकाश-
मेरो पनि शीरमै छ उस्तै जूनतारा अडिएको ।
बतासमा गन्ध त पक्कै छ बारुदको निख्खर तिखो ।

तिम्रा पाठशालामा
अब हुनेछ नयाँ इतिहासको उदय - 
जहाँ बम बारुद र लाश अक्षर भै बसेका भेटिनेछन् ।
र टोकिरहनेछन् आउने सन्तानको कलिलो मस्तिष्क ।

सिरिया
म पनि उहि दुःखी आफन्ती हुँ
देखेको छु मैले पनि युद्धको जर्जर अनुहार 
धोएको छु मुख रगतको खोलामा
लाशहरुको बीचमा - सुतेको छु बेचैन निद्रा ।
हाम्रो गर्धनमा पनि - 
तेर्साइएथ्यो भाला तरबार र बन्दुक ।

दुखेको छु म पनि तिम्रो दु:खमा दुखेको छु
रिस पनि छ - इतिहास लेख्न रगत बलि माग्ने यो समयसंग ।
थाहा छैन अब के-के हुने हो ?

यद्यपी ओ ! सिरिया
तिम्रो जलेको घर वरपर - जलेको छ एक मानवता
मुस्लो बनेर उडेको छ - संवेदनाको नयाँ जहाज ।

सिरिया
सम्झदैछु - यो समय म पनि युद्धमा गुमाएका आफन्तीहरु
एकएक पिडित घाइतेहरुको निर्दोष अनुहार ।
मलाई थाहा छ तिमी दुख्नुको गहिराइ
हो म पनि रणमैदानबाट एक उछिट्टिएको चोइटो हुँ चोइटो ।

यो समय
ठिक यस्तै केहि हुदैछ - 
म नलेख्न सक्दो छु - तिम्रो नाममा कुनै कविताहरु ।

अक्षरमा बसेर मृत्यु जिस्काइबसेको छ - मेरो सोंचहरुलाई ।
@विकाश