सेतो बसले जुराएको प्रेम कथा

मुस्कान, कोमल व्यावहार, नरम बोलीले आजपनि मेरा वरिपरी डेरा जमाई बसिरहेको छ । हटाउने प्रयत्न गर्छु, बिर्सन खोज्छु, उल्टै विकराल बनेर आउँछ ।

बिहानै कोठाबाट निस्कनुपर्ने, कलेजको पढाई भर्खर भर्खर राजधानी तिर झरेको थिए । पूर्व ईलामबाट । काठमाडौंमा कस्ता–कस्ता मानिस भेटिदाँ रहेछन् । कोही नबोल्ने तर आफुलाई कति जान्न मन थियो यहाँको परिवेशका बारेमा । कसलाई भन्नु, को सँग बोल्नु, लाजै लाग्थ्यो मलाई त ।

मनमा नानाथरी सपना बुनेर बस्थे । अनि सोच्थें । दिमाख मात्रै खराब हुने । उपलब्धी केहि थिएन । खुला सडक, बाँझो जमिन, केही राम्रा चिज देख्यो की, आफ्नै हो लाग्ने । यस्तो स्वर्गमा बस्न पाउँनु नै आफुलाई भाग्यमानी जस्तो महसुस गर्थे, तर अझैसम्म पनि त्यति खुलेर सँगत गर्ने साथी कोहि थिएनन् ।

गाँउबाट कहिलेकाही सँगै पढ्दाका साथीहरु आउथें टन्न पैसा हुन्थ्यो खल्तिमा । अनि भन्थे– मोज छ तलाई । अनि आफुपनि उनीहरुका मुखनिर किन सानु बन्नु, भन्थे– सहि भन्यौ । मोज छ मलाई । सुरुमा त राजधानी आँउदा आफुपनि शेरझैं लाग्थ्यो । आमाले सात गाँठो पारेर धोतीको किनारमा साँचेर राखेको त्यो पैसा । बाबाले भारतमा चौकिदारी गरेर कमाएको केही रुपैयाँ मलाई एक महिनासम्म त काठमाडौंमा टन्न भयो ।

मेरा साथीहरुलाई पनि त्यस्तै हुँदोहो । त्यो पैसा, यँहाको यात्रा कति सस्तो, गाँउको भन्दा ब्रोईलरको मासु कति सस्तो । त्यो बाहेक अरुमा मनै नजाने । राँगाको सुकुटी ५० रुपैयामा हाप प्लेट । आहा ! सुरुमा यस्तै भयो मलाई । दिन बित्दै गए गोजी रित्तिन थाल्यो । अनि लाग्न थाल्यो, ५ मिनेटको पैदल दूरी हिडेर पुग्ने बाटोमा सस्तो १५ रुपैयाँको टिकट मात्रै जोगिएको भए मलाई १ महिनामा २५ सय बच्ने रहेछ ।

दिन बित्दै गए । पढाई सुरु भइसकेको थियो बिहान कलेज जान्थे । ‘बोर’ लाग्थ्यो पढ्न भनेपछि । खल्तिमा पैसा थिएन । घरमा फोन गर्ने बाटै थिएन । भएको दुई बाख्रा बेच्थिन् होला आमैले, त्यो पनि रोग लागेर मरे भनेर फोन आइसकेको थियो । अभाव र चुनौती सँगै ।

केही गरौ सीप नै थिएन । आमैले खाना खाँदा पानी सारेर बस्नुपर्छ बाबु भन्दा रिस उठेर खानै नखाई हिड्थें । अहिले सम्झिन्छु, कति मन दुख्थ्यो हो तिनको । कति पिडा बोध हुन्थ्यो होला । तर मैले केही गर्नुपर्छ, यो तालले पार लागिदैन भन्नेपनि थाह थियो तर के गर्नु भन्या बेला के पाईन्थ्यो र ? एकजना रेडियोमा काम गर्ने दाईसँग सुरुमा गाँउबाट आएका बखत दुईचार दिन चिया पसलमा भेट भएको थियो, मैले पैसापनि तिरेको थिए, दुई दिन उहाँले खाएको चियाको । ‘मिल्क टी’ कपको बीस रुपैयाँ । संयोग कस्तो, एक्कसी एका बिहानै उहाँसँग भेट भयो त्यँही पसलमा । दाईले भोलेन्टियर काम खोज्नु भएको रहेछ मेरो लागि ।

खै आफुलाई के हो यस्तो भोलेन्टियर थाहै थिएन । उहाँले भन्नुभयो,‘भोलेन्टियर गर्छौ, एफ.एममा काम छ, तीन महिना गर, काम सिकेपछि तलब पाँउछौ राम्रै हुन्छ ।’ मैले खुसी हुँदै भने हुन्छ दाई म काम गर्छु । बाध्यता थियो । अनि उहाँले त्यो एफ.एमका स्टेशन म्यानेजरलाई मेरो अलि बढाइचढाई गरेर भन्नुभयो, ‘एक भाई छ, तपाईको मा काम सिक्न आउँछ राख्नुस् ल ।’ फोनको स्प्रिकर कम थियो दाईले टाउको हल्लाएको ईशाराले मैले चाल पाइसकेको थिए काम बन्यो । अनि नास्तासम्म दिने सहमति भएछ । भोलिपल्ट देखि नै म एफ.एम. जान थाले । सुरुका दिन त्यस्तै बिते । कसैसँग परिचय थिएन । बिस्तारै परिचय हुँदै गयो । जसोतसो आफै सोधेर समाचार लेख्ने, रिर्पोट बनाउने आईडिया सिक्दै थिए ।

तर, मलाई एक चिन्ता थियो । पहिलाको पच्चीस सयको यात्राले केही उपलब्धि गर्नै लागेको थियो । कस्तो दुभाग्र्य पैसा नै रित्तिएकाले आफु पैदल नै हिड्नुपर्ने । एक सुन्दर, शुसील, युवती जुन रत्नपार्कमा एक प्राईभेट अफिसमा काम गर्ने बताउथिन् आफुलाई । सँगै एक महिना बानेश्वर देखि रत्नपार्कसम्म उनी सँग यात्रा भएको थियो मेरो । तर म त्यति नजिक भइसकेको थिएन । नाम नै सोधेको थिएन मैले त । मैले आफ्नो परिचय भने दिईसकेको थिए । पछि उनले भनिन् म स्नेहा । मेरो पहिल्यै देखिको ईच्छा पत्रकार बन्ने तिरै थियो । र मैले उनलाई म पत्रकार हो भनेर आफ्नो परिचय दिएको थिए । तर म त्यो बेला एक बेवारिसे जस्तै थिए । प्रत्येक दिन बिहान ९ बजेर ३० मिनेटमा बानेश्वरबाट हामी निस्किन्थ्यौ ।

उनी अफिस जान्थिन्, म बसबाट ओर्लिन्थे, रत्नपार्कमा ३० रुपैयाँको टिकट लिएर भित्र छिर्थे । त्यँही मेरो अफिस । मैले उनलाई झुटो बोलेको थिए । दिउँसभरी त्यँही बस्थे । गितहरु सुटिङ भएको हेर्न मज्जा आउथ्यो । जब ४ बज्थ्यो, उनको अफिस बिदा , मैलेपनि यता बिदा लिएर आउथे । यसरी मेरो झुटको खेती मायामा परिणत हुँदै थियो । स्नेहा त्यो ‘सेतो बस’ को सिटमा बसेकी हुन्थिन् म पुग्थे सिट खाली हुन्थ्यो । म अचम्म पर्थे यत्रो मान्छे उभिएका छन् यो सिट खाली । पछि चाल पाए उनी भन्दि रहेछन् यता ‘एउटा मेरो साथी आउँदैछ’ ।

आजकाल म पत्रकार भएको २ महिना पुगेको छ । रिर्पोट बनाउन जान्ने भएको छु । अफिसले नास्ता र गाडी भाडा दिएको छ । घरभाडासम्म तिर्न पुग्छ । तर मैले जसलाई पत्रकार हुँ भनेर ढाँटेको थिए, उनलाई खोज्दैछु, बानेश्वर चोकमा रहेको छक्कु बक्कु पार्कमा एका बिहानै मेरा आँखा त्यँहा चल्ने बसतिर हुन्छन् । ‘सेतो बस’ थियो, नम्बर थाह थिएन, आजकाल त त्यहाँ धेरै ‘सेता बस’ देख्छु । पहिले मेरो ध्यान त्यो एक ‘सेतो बस’ मा मात्रै थियो । यहाँ त हजारौ ‘सेता बस’ हुँदा रहेछन् । नम्बरले चिन्नु पर्दोरहेछ ।

आज ‘भ्यालेन्टाईन डे’ कसलाई भेटौं । उनीसँग भेट भएको भए प्रपोज नै गर्थेन तर दुःख सुखका कुरा गर्थे । आज अपिस बिदा छ । त्यै पार्कका छु । अझै आश मरेको छैन् आउछन की स्नेहा ।